Malownicza Polska photovoyage.pl

Park Gwiezdnego Nieba Bieszczady.

Park Gwiezdnego Nieba Bieszczady - ciekawa inicjatywa. Czy próbowaliście kiedyś w bezchmurną, wyżową noc zobaczyć gwiazdy, unosząc głowę ku niebu w centrum dużego miasta? Ile ich dostrzegliście? Żadnej? No, może kilka. Dlatego tak zachłystujemy się obserwując nieboskłon podczas pobytów na wsi. Tam jest po prostu ciemniej, a powietrze mniej zanieczyszczone pyłami. Najwięcej dzieje się wysoko nad nami, kiedy jednak opuszczamy wzrok, gwiazd jakby ubywa. A to za sprawą łuny świateł cywilizacyjnych. Astronomowie określają ten efekt zanieczyszczeniem światłem. Problem, którego istnienia na co dzień sobie nie uświadamiamy. Okazuje się jednak, że sztuczne oświetlenie ma zły wpływ na przyrodę, głownie zwierzęta nocne, zakłócając ich dobowy rytm i orientację przestrzenną. Niektóre badania wskazują, że nadmiar świateł może negatywnie oddziaływać także na zdrowie człowieka. A miejsc naprawdę ciemnych nocą, w nowoczesnym świecie jest coraz mniej. Cudownie ugwieżdżone niebo widujemy czasami żeglując na środku Bałtyku i jest to doznanie ocierające się o mistycyzm, jednak gdzie w Polsce widać najwięcej gwiazd? Jednym z takich rejonów są Bieszczady. Słowacy już od jakiegoś czasu mają po swojej stronie granicy Park Ciemnego Nieba Połoniny. A teraz wpadli na pomysł, by pójść o krok dalej, tworząc międzynarodowy Park Gwiezdnego Nieba, który obejmowałby Bieszczady polskie, słowackie i być może także ukraińskie. Byłby to największy tego typu „rezerwat” w Europie. Generalnie idea jest taka, by nie zakłócając rozwoju regionu, w ten sposób organizować oświetlenie ulic i budynków, by jak najmniej zakłócać naturalną ciemność. Nawet proste działania, jak na przykład zmiana kulistych latarni ulicznych na modele kierujące snop świetlny w dół, nie dość, że w znacznym stopniu zmniejsza zanieczyszczenie światłem, to jeszcze przynosi spore oszczędności w zużyciu energii elektrycznej, a co za tym idzie, więcej pieniędzy zostaje w samorządowych kasach. Potencjalne oszczędności oraz możliwość promowania Bieszczadów jako regionu o najczystszym niebie w Polsce powodują, że pomysł zyskuje zrozumienie i poparcie nie tylko Bieszczadzkiego Parku Narodowego i Lasów Państwowych, czyli instytucji programowo zainteresowanych ochroną przyrody, ale także tutejszych władz gminnych. I bardzo dobrze. Dzięki temu wszyscy będziemy mogli zachwycać się widokiem tysięcy gwiazd, jaśniejącą nad horyzontem Wenus, Mleczną Drogą czy przelatującymi w pobliżu Ziemi kometami. Więcej informacji na stronie www.gwiezdnebieszczady.pl. Astroturystyka w Bieszczadach ma wielką przyszłość!

Starry Sky Park in The Bieszczady Mountains. We hope that this idea will come truth and Poland Slovakia and Ukraine will organize international reserve of clean and dark sky. There are not many places in Europe where night sky is so clean and so many stars can be seen above our heads. We should do everything to keep it that way.

Częściowe zaćmienie księżyca.

Bank Zdjęć A. i W. Bilińscy

Przy okazji gorąco zapraszamy na pionierski projekt astroturystyczny:

Plener fotograficzno-astronomiczny

"Bieszczady dniem i nocą"

10-12 stycznia 2014

Bank Zdjęć - witajcie na blogu Malownicza Polska

Bank Zdjęć – witryna, którą Państwo odwiedziliście, poza bazą profesjonalnych fotografii, jest także platformą, gdzie umieściliśmy cztery blogi, między innymi Malownicza Polska. Prezentujemy w nim najciekawsze w naszej opinii zakątki Polski. Miejsca znane i mniej znane, ale warte odwiedzenia. Wielkie miasta, majestatyczne zamki, urocze kościółki drewniane, przytulne schroniska czy bieszczadzkie połoniny…

Miłej podróży ;-)

Agnieszka i Włodek

Photo blog Picturesque Poland shows the most interesting destinations in our country. Big cities and little villages, monumental castles and old, wooden churches, beautiful landscapes and nature…

Have a nice journey!

Agnieszka and Włodek

Warszawa, Plac Zamkowy. Warsaw near Royal Castle.

Bieszczady, widok z Połoniny Caryńskiej. In the Bieszczady Mountains.

Cerkiew w Uluczu. Orthodox church in Ulucz.

Bank Zdjęć A. i W. Bilińscy

Rezerwat Mewia Łacha.

Słyszeliśmy, że faunistyczny rezerwat Mewia Łacha jest miejscem, gdzie można zobaczyć foki, więc będąc w Trójmieście wybraliśmy się na poranną wycieczkę nad Przekop Wisły i szlakiem turystycznym na chronioną plażę. Fok niestety nie widzieliśmy, ale kilka innych zwierzaków i owszem. Dobrze, że chociaż ten niewielki skrawek plaży na naszym dość długim wybrzeżu nie jest do cna zadeptany (nie ma wstępu na odgrodzony cypel i nie wolno podpływać do piaszczystych wysepek w pobliżu, zabronione jest wprowadzanie psów) i od czasu do czasu odważają się tam zajrzeć rzadkie morskie ssaki – foka szara oraz pospolita. W rezerwacie gniazduje stale lub zdarza im się założyć gniazdo kilka ornitologicznych rarytasów: rybitwa czubata i popielata czy sieweczka morska (dla wszystkich 3 jest to ponoć jedyne miejsce lęgowe w Polsce). Przez cały rok można tam spotkać żerujące ptaki siewkowate. Zdarzają się też wąsatki. Bardzo ciekawe miejsce dla miłośników przyrody.

Jeżeli interesujecie się naturą, zapraszamy także na nasz blog Fotografia Przyrodnicza:

http://www.photovoyage.pl/natureblog, gdzie opisujemy nasze spotkania z dzikimi zwierzętami w Polsce i Europie.

Nature reserve „Mewia Łacha” in Vistula river delta on Baltic shore (Gulf of Gdansk). One of a few places in Poland where seals like to rest and rare birds nest: sandwitch tern, arctic tern, bearded tit and many more.

Na wydmie

Biegus zmienn, Calidris alpina, dunlin.

Róża na piasku

Jeziorko w rezerwacie Mewia Łacha

Wąsatka, Panurus biarmicus, bearded tit

Sarna, roe deer

Bank zdjęć A. i W. Bilińscy, fotografia przyrodnicza

Liwiec, dzika rzeka. Liwiec, wild river.

Pierwsze oznaki wiosny mobilizują nas zwykle do ruszenia w teren. Na rower, spacer… Tym razem wybraliśmy się na jednodniowy, pontonowy spływ Liwcem, mazowiecką rzeką, która na razie nie doczekała się infrastruktury brzegowej, dzięki czemu zachowała w miarę dziki charakter. Było zimno, więc zabraliśmy ze sobą śpiwory i grube ubrania. Pomysł był taki, żeby zostawiając samochód gdzieś pomiędzy Siedlcami (które nie leżą nad samym Liwcem, ale jako większa miejscowość pozwolą łatwiej zlokalizować rejon Mazowsza, gdzie byliśmy) a Liwem, znanym z niewielkiego zamku, w wygodnym do zrzucenia na wodę gumowej łodzi miejscu, wyruszyć we dwoje w nieznane. Po zakończonym spływie jedno z nas miało na składanym rowerze zabranym „na pokład” dojechać do auta, a nim do punktu zakończenia wyprawy, by stamtąd, po zapakowaniu sprzętu wrócić do stolicy. I wszystko poszło zgodnie z planem. Rzeka bardzo silnie meandruje, więc kilka godzin powolnej żeglugi nie oddaliło nas od startu zbyt daleko i nawet po piaszczystych, leśnych drogach udało się na dwóch kółkach, w miarę łatwo dojechać do naszych czterech kółek. Rejs miał typowo przyrodniczy charakter, bowiem po drodze mijaliśmy niewiele miejscowości, raczej nadrzeczne wioseczki. Nie obyło się bez drobnych przygód, kiedy to musieliśmy ponton przenosić ponad kładkami, ponieważ poziom wody był wysoki i prześwit pod mostkami za mały. Najpiękniejsze jednak chwile przeżywaliśmy płynąc leniwie pośród lasów i pól, a szczególnie na wiosennych rozlewiskach, gdzie spotkaliśmy stada gęsi i kaczek, między innymi piękne rożeńce. Tu i ówdzie widzieliśmy drzewa podcięte przez bobry, raz mignęła nam sarenka. Piękne miejsce i fajna przygoda.

Early spring rafting on rubber dinghy down Liwiec river in Mazovia region near Siedlce. Beautiful scenery and lots of water birds. Great but a bit cold adventure ;-)

Przedwiośnie nad rzeką Liwiec. On Liwiec river.

Dzielny wioślarz ;-)

Dzielna "fotografka" ;-)

Rożeniec, Anas acuta, Northern pintail

Gęsi, Geese.

Liw - dwór, zamek, muzeum. Widok od strony rzeki. Castle and museum in Liw.

Gorzów Wielkopolski

Po dniu spędzonym na żegludze Wartą, dopływamy wieczorem do Gorzowa Wielkopolskiego. Od strony wody wygląda naprawdę malowniczo, kolorowo i intrygująco. Przyjazne nabrzeże zachęca do zacumowania i wybrania się na spacer nadrzecznymi bulwarami. Schodki, zegar słoneczny, fontanna, klatka z egzotycznymi ptakami, to tylko niektóre z najbliższych atrakcji. W pobliżu pięknego mostu Staromiejskiego znajduje się niespotykanej konstrukcji punkt widokowy, na który warto się wspiąć o zmroku, by podziwiać panoramę oświetlonego miasta. Gorzowska starówka także zachęca do spacerów. Warto zwrócić uwagę na liczne rzeźby, między innymi Studnię Czarownic czy Fontannę Pauckscha. Dlaczego akurat o nich wspominamy? Ponieważ zostały zrekonstruowane przez znaną rzeźbiarkę z Gorzowa, noszącą to samo co my nazwisko, Zofię Bilińską :-).

Gorzow Wielkpolski is a beautiful town by Warta river in Western Poland, on international waterway E70, so it is possible to visit it by boat. Nice promenade, cozy old town and interesting sculptures.

Gorzów Wielkopolski. Bulwar nad Wartą. Warta River.

Most Staromiejski. Gorzów Wielkopolski.

Na nadwarciańskim deptaku. Boulevard

Studnia Czarownic. Witch well.

Kobieta z wiadrami, fragment Fontanny Pauckscha. Gorzów Wielkopolski. Paucksch Fountain.

Wieczorna panorama.

Kładka Ojca Bernatka.

Kładka Ojca Bernatka, czyli Kraków romantycznie. W dawnej stolicy Polski romantycznych zakątków nie brakuje, ale od przybytku głowa nie boli. Mimo kontrowersji i sprzeciwów części mieszkańców miasta, mostek pieszo rowerowy nad Wisłą powstał, otrzymał nagrody za najpiękniejszą kładkę dla pieszych oraz na wspaniałą iluminację, a co ważniejsze, został dobrze przyjęty przez wielu mieszkańców grodu Kraka oraz licznych turystów. Szczególnie upodobały go sobie zakochane pary, wieszając na jego barierkach symboliczne kłódki, dzięki czemu dołączył do „ekskluzywnej” kategorii mostów miłości. A piszemy o nim akurat dzisiaj nie bez powodu, bowiem już za kilka dni, 30 września, miną dokładnie 3 lata od jego otwarcia. Może wybierzecie się na krakowski Kazimierz lub z drugiej strony Wisły, na Podgórze, by w dniu urodzin odwiedzić Kładkę Ojca Bernatka? No właśnie, a kim był tajemniczy patron mostu? Zakonnikiem, któremu Kraków zawdzięcza powstanie szpitala Bonifratrów. Ojczulek miał niebanalne imię – Laetus.

Father Bernatek’s love bridge in Cracow. Crosses Vistula river from Kazimierz to Podgórze. This foot and bicycle bridge is only 3 years old but quickly became an important tourist destination in this historical city.

Father Bernatek's love bridge over Vistula river in Cracow.

Fot. A. i W. Bilińscy - Bank Zdjęć.

Hańczowa, Beskid Niski

Hańczowa, cerkiew w Beskidzie Niskim.

Historia drewnianych zabytków w Polsce niemal zawsze jest interesująca i pełna emocjonujących zwrotów akcji - czasami tylko o włos unikają one dewastacji czy nawet całkowitego zniknięcia z powierzchni ziemi. Tak też jest w przypadku stojącej w Hańczowej – obecnie jednej z najlepiej odrestaurowanych świątyń łemkowskich w naszym kraju. A wcale nie musiało tak się skończyć. Zbudowana w pierwszej połowie dziewiętnastego stulecia cerkiew, po niesławnej Akcji Wisła z 1947 roku, powoli szła w ruinę, aż w 1956 roku podjęto decyzję o jej rozbiórce. Wyposażenie miało zostać przekazane muzeum ikon w Łańcucie. Szczęściem, po kilku latach od przymusowego wysiedlenia, do Hańczowej wróciło z tułaczki kilka rodzin, powstała parafia prawosławna i, dzięki ofiarności wiernych, cerkiew została wyremontowana. Ograniczone możliwości lokalnej społeczności nie pozwoliły na profesjonalną renowację na dużą skalę, ale zabytek został uratowany. Poważne prace konserwatorskie, między innymi odrestaurowanie pięknych polichromii, przeprowadzono w latach 1989 – 2012. Trochę czasu to zajęło, ale dziś jest czym nacieszyć oczy i … duszę.

Hańczowa - old (19^th century) wooden orthodox church in Beskid Niski, Southeastern Poland. One of the best renovated and most beautiful Lemko churches in our country.

Hańczowa. Cerkiew z zewnątrz...

...i w środku.

Agnieszka i Włodek Bilińscy

Bank zdjęć

Schronisko na Hali Krupowej

Byliśmy tam tylko raz, ale miłe wspomnienia ze schroniska na Hali Krupowej położonego gdzieś na pograniczu Beskidu Żywieckiego i Makowskiego w Paśmie Babiogórskim, pozostaną z nami na długo. Schronisko jak za dawnych czasów (nic dziwnego, bowiem powstało w 1935 roku, a i większy remont przeprowadzono już kawałek czasu temu), ale podstawowe wygody są, a przecież w takich miejscach liczy się przede wszystkim atmosfera, położenie, izolacja od codzienności… i to wszystko znajdziemy na Hali Krupowej. No właśnie, czy na pewno tam? Okazuje się, że schronisko leży na Hali Kucałowej, a Hala Krupowa znajduje się kawałek dalej albo bliżej lub z boku, w zależności od tego, z której strony nadchodzimy. Ot, taka ciuciubabka geograficzna. W pobliżu krzyżują się i schodzą liczne szlaki turystyczne, więc parafrazując znaną sentencję, śmiało można powiedzieć, że wszystkie drogi prowadzą do schroniska na Hali Krupowej. Można tu dotrzeć pieszo, na nartach czy rowerem. W okolicznych lasach widzieliśmy trochę dzikiej zwierzyny, w tym nawet głuszce! A jeśli szczęście nie dopisze i Matka Natura ukryje swoje dzieci, to zawsze można liczyć na malownicze krajobrazy z Tatrami w tle :-).

Hala Krupowa Shelter in Beskid Żywiecki is an example of old Polish tourist shelters build before World War II. Cozy place with nice atmosphere. Very picturesque landscapes around with Tatras in the background. In coniferous forests Western capercaillies (Tetrao urogallus, wood grouse) can be spotted.

Hala Krupowa zimą. Shelter on Hala Krupowa.

Tabica poświęcona wizycie kardynała Karola Wojtyły.

Fragment kaplicy zbudowanej w pobliżu schroniska.

Widok z okna. View from the window (Tatra Mountains)

Świt nad odległymi Tatrami. Tatra Mountaiuns seen from Hala Krupowa.

Skoro już jesteśmy w górach, zapraszamy w Bieszczady na plenerowe warsztaty fotografii przyrodniczej, krajobrazowej i nocnej oraz obserwacje astronomiczne pod hasłem:

Bieszczady dniem i nocą.

Cerkiew w Żłobku.

Mimo, że stoi przy Wielkiej Pętli Bieszczadzkiej, nie rzuca się za bardzo w oczy i często jest pomijana nawet przez tych, którzy podążają tutejszym odcinkiem Szlaku Architektury Drewnianej. Warto jednak zatrzymać się na moment na niewielkim parkingu pod kościółkiem (dawna cerkiew Narodzenia NMP z 1830 roku, spełnia dziś rolę filialnego kościoła katolickiego), by zachwycić się jej prostą, ale piękną konstrukcją, powdychać zapach drewna, zadumać nad skomplikowaną historią okolicznych ziem, która sprawiła, że „żyjąca”cerkiew została najpierw opuszczona i ograbiona, by na długi czas stać się magazynem szyszek, a po latach znowu służyć jako niewielka świątynia, innego już wyznania. Być może podzieliłaby smutny los wielu drewnianych zabytków, które zniknęły już z powierzchni ziemi, gdyby nie starania lokalnej społeczności. Mieszkańcy wspólnymi siłami remontują, wymieniają przeciekający dach, dbają o otoczenie kościoła, stawiają dzwonnicę. Jedni dają pieniądze, inni drewno na nowy gont, jeszcze inni własną pracę lub czas poświęcony długotrwałym ustaleniom z Konserwatorem Zabytków. Najlepszy dowód na to, że Polak, jeśli chce, to potrafi :-).

Orthodox church in Żłobek. Bieszczady.

Built of wood in 1830 near the place where the first church known from 1782 was situated. Not so old but has an interesting history. Originally orthodox church, due to political situation and changes of Ukrainian/Polish border in 1951 was robbed and abbandoned for many years. After that the building was used as a magazine for cones of coniferous trees collected in the woods for seeds. From 1979 serves as a catholic church. It is situated on the Wooden Architecture Tourist Trail.

Photo. Agnieszka & Włodek Bilińscy, bank zdjęć.

Hucuły, Jowisz i Wielka Niedźwiedzica.

Wielki Wóz, hucuły i Jowisz.

Ostatnimi czasy sporo uwagi poświęcamy spoglądaniu w niebo. Gwiezdne niebo, bowiem razem Pavlem Ďurišem, słowackim astronomem, prowadzimy warsztaty fotograficzne „Bieszczady Dniem i Nocą”. www.bieszczadydnieminoca.pl . Także poza nimi często zarywamy noce, by fotografować gwiazdy. Najciekawsze zdjęcia nocnego nieboskłonu robimy wciąż jednak jakby przypadkiem. Kiedyś podczas sesji fotografowania komety, przesunęliśmy obiektyw w kierunku dziwnego, różowego zabarwienia nieba na północy i okazało się, że sfotografowaliśmy zorzę polarną w Bieszczadach. Kilka dni temu Agnieszka wyciągnęła mnie na nocne zdjęcia koni huculskich na tle gwiazd, w tym Wielkiej Niedźwiedzicy czy chociaż jej fragmentu, Wielkiego Wozu, który do koników bardziej pasuje. Sprawa niełatwa technicznie, a przynajmniej wymagająca obliczenia manualnych ustawień lampy błyskowej tak, by śnieg i konie były dobrze naświetlone, a gwiazdy widoczne. Najwięcej kłopotów mieliśmy jednak z bohaterami sesji. Nasze koniki nijak nie chciały współpracować. Ducha wyzionęliśmy próbując je przegonić przed obiektywem w odpowiedniej odległości. Co i rusz zawracały, kierując się z uporem maniaka do pysznie pachnącego sianka. Próbowały też zjeść nasz aparat. Wreszcie umęczeni uznaliśmy, że na dziś wystarczy i jedno ujęcie nam się podoba. Mimochodem, kątem oka zauważyliśmy, że jedna z gwiazd świeci wyjątkowo mocno, ale zaaferowani bieganiem za hucułami zignorowaliśmy ten fakt. Dopiero przed komputerem przyszło nam do głowy poszukać w necie, co tam ciekawego na niebie się dzieje i okazało się, że mamy okres opozycji Jowisza – moment, gdy planeta znajduje się najbliżej Ziemi i jest bardzo jasna. I tak, znowu upiekliśmy dwie pieczenie przy jednym ogniu :-) Na koniec zagadka: co jest nie tak z końmi na zdjęciu?

Horses, Jupiter and Ursa Major.

Two days ago Agnieszka decided that we should take pictures of our hucul ponies during the night. We wanted the stars to be well seen. Quite tricky. The biggest problems however we had not with technical aspects of photography but with our horses. They just did not want to cooperate. Soon we became exhausted trying to make them running in front of the lens. They wanted to eat tasty hay instead of galloping! Finally we managed to take one nice photo with Ursa Major in the background. We noticed that there was one unusually bright star on the sky but we were too tired to think about that. So it was the next day when we read in the net that this was a moment when Jupiter was in the shortest distance from Earth! And one question in the end: what is strange about the horses on this photo?